Sanrivatti ONE to hipersamochód, w którym kierowca ma przyjmować pozycję przypominającą jazdę motocyklem sportowym. Holenderska firma pokazała 13 listopada 2026 roku nadwozie jednomiejscowego auta torowego. Projekt zakłada wolnossący silnik V10 o mocy około 800 KM, suchą masę 1100 kg i prędkość maksymalną 330 km/h. Pierwszy egzemplarz ma trafić do klienta w 2030 roku.
Najważniejsze informacje
- Sanrivatti ONE to holenderski, jednomiejscowy hipersamochód przeznaczony wyłącznie do jazdy torowej.
- Wolnossący silnik Judd V10 5,5 litra ma rozwijać około 800 KM i 700 Nm. Docelowa sucha masa wynosi 1100 kg.
- Nietypowa pozycja Apex Position ma poprawić widoczność toru. Pierwszy samochód dla klienta zaplanowano na 2030 rok.
Co wyróżnia nadwozie Sanrivatti ONE?
Sanrivatti ONE otrzymał wyjątkowo niskie, mocno rozbudowane aerodynamicznie nadwozie z włókna węglowego. Projekt pokazano 13 listopada 2026 roku w siedzibie firmy w holenderskim Arnhem, otwartej dwa miesiące wcześniej. Samochód ma pojedynczą kabinę osłoniętą wąską, przeszkloną kopułą, szerokie nadkola, duże kanały przepływu powietrza i potężne tylne skrzydło. Całość bardziej przypomina prototyp długodystansowy niż typowy samochód sportowy. Inspiracją dla stylistyki były samoloty myśliwskie oraz sylwetka sokoła wędrownego podczas nurkowania. Nadwozie zaprojektowano tak, aby powietrze przepływało nie tylko nad samochodem, ale również przez rozbudowane kanały aerodynamiczne. Mają one wspomagać chłodzenie i generowanie docisku przy dużej prędkości. Producent nie opublikował jeszcze zweryfikowanych wartości siły docisku.
Samochód znajduje się nadal na etapie rozwoju. Zaprezentowane nadwozie pokazuje docelowy kierunek projektu, natomiast konstrukcja, ergonomia i osiągi wymagają dalszej walidacji. Sanrivatti nie próbuje stworzyć kolejnego drogowego supersamochodu. ONE ma być maszyną przeznaczoną do jazdy na zamkniętym torze, gdzie najważniejsze są reakcje samochodu i kontakt kierowcy z podwoziem.
Jak działa Apex Position i dlaczego kierowca ma leżeć na brzuchu?
Apex Position zmienia tradycyjną pozycję kierowcy na ułożenie inspirowane motocyklem wyścigowym. Zamiast siedzieć w kubełkowym fotelu z nogami wyciągniętymi przed siebie, kierowca znajduje się okrakiem nad centralną podporą, z tułowiem pochylonym do przodu. Ręce sięgają do kierownicy umieszczonej przed nim, a pedały znajdują się za jego ciałem. Specjalnie dopasowana podpora ma stabilizować biodra, klatkę piersiową oraz szyję. Według Sanrivatti takie ułożenie przesuwa głowę kierowcy bliżej przedniej części samochodu i poprawia widoczność toru. Firma porównała swoją koncepcję z dziesięcioma hipersamochodami i konstrukcjami torowymi. W symulacji trzeciego zakrętu Silverstone kierowca ONE widział nawet 3,2 razy większy obszar nawierzchni niż w pojazdach porównawczych. To jednak wynik własnych symulacji producenta, a nie niezależny pomiar wykonany podczas jazdy.
To nie jest wyłącznie pomysł przedstawiony na komputerowych wizualizacjach. Firma zbudowała pojazd rozwojowy na bazie Porsche Boxstera generacji 986, który służy do testowania nietypowego stanowiska kierowcy. Powstały także symulatory cyfrowe i fizyczne. Nie oznacza to jednak, że gotowy Sanrivatti ONE przeszedł już testy torowe. Konstruktorzy muszą jeszcze potwierdzić skuteczność sterowania, komfort i bezpieczeństwo podczas gwałtownych przeciążeń oraz ewentualnego wypadku.
Jakie osiągi ma zapewnić silnik Judd V10?
Sanrivatti ONE ma korzystać z wolnossącego silnika Judd V10 o pojemności 5,5 litra, rozwijającego docelowo około 800 KM przy 9000 obr./min i 700 Nm. Jednostka znajdzie się za kierowcą, a napęd będzie przekazywany na tylne koła przez sześciobiegową sekwencyjną przekładnię Hewland. Twórcy projektu stawiają na wysokoobrotowy silnik spalinowy bez napędu hybrydowego, co ma zapewnić możliwie bezpośrednią reakcję na gaz i charakterystyczny dźwięk V10. Judd jest znany z jednostek stosowanych w wyścigach, a silnik V10 tej samej rodziny, lecz o pojemności 5,2 litra, wykorzystuje również McLaren Solus GT. Sanrivatti stawia na podobnie bezkompromisowe podejście do konstrukcji. Wśród współczesnych samochodów z wolnossącym V10 warto przypomnieć także opisywany przez nas CAVËN Hommage 26, choć jest to samochód o zupełnie innym przeznaczeniu.
Dane producenta mają charakter docelowy. Nie są wynikami niezależnych pomiarów ukończonego samochodu.
Konstrukcja obejmuje karbonowy monokok, zawieszenie z podwójnymi wahaczami i układem pushrod, wyczynowe hamulce AP Racing typu carbon/carbon oraz kute felgi magnezowe z oponami Michelin typu slick. Przy docelowej suchej masie 1100 kg i mocy 800 KM otrzymujemy około 727 KM na tonę. Rzeczywisty stosunek mocy do masy pojazdu gotowego do jazdy będzie jednak niższy ze względu na paliwo i płyny eksploatacyjne.
Kiedy Sanrivatti ONE trafi do pierwszego klienta?
Sanrivatti planuje przekazać pierwszy egzemplarz klientowi w 2030 roku. Program inżynieryjny, walidacja i testy wciąż trwają. Firma nie ogłosiła jeszcze ceny samochodu ani liczby planowanych egzemplarzy. Nie ma również potwierdzonej daty prezentacji kompletnego, gotowego do jazdy prototypu ONE. Za przedsięwzięciem stoi Santiago Sánchez Rivero, który zgromadził zespół specjalistów z doświadczeniem zdobytym między innymi w McLarenie, Singerze, Lotusie i Bentleyu. Wśród nich jest Paul Arkesden, wcześniej związany z programem McLarena P1, a następnie z działem inżynieryjnym Singera. To doświadczenie może pomóc w realizacji projektu, ale nie zastępuje konieczności przeprowadzenia pełnych prób torowych. Największym wyzwaniem pozostaje nie uzyskanie deklarowanych 800 KM, lecz udowodnienie, że Apex Position rzeczywiście poprawia kontrolę nad samochodem i pozostaje bezpieczna przy dużych przeciążeniach. Na tle rozwijających się hipersamochodów, takich jak elektryczny Yangwang U9 Xtreme, Sanrivatti ONE próbuje wyróżnić się nie rekordową mocą, lecz samym sposobem prowadzenia pojazdu.
Werdykt 4rings.pl
Sanrivatti ONE nie próbuje wygrać wyścigu na największą moc. Jego największą innowacją ma być pozycja kierowcy inspirowana motocyklem sportowym. Deklarowane 727 KM na tonę i wolnossący V10 tworzą bardzo interesującą kombinację, ale o sukcesie projektu zdecydują wyniki rzeczywistych testów. Symulacja pokazująca większą widoczność toru to obiecujący początek, a nie dowód na przewagę podczas jazdy.
